De onzichtbare schade van verveling

Geplaatst doordegroeitorenGeplaatst inGeen categorie

Even een gedachtenexperimentje… stel: op jouw werkplek komen veel nieuwe medewerkers en er wordt besloten om allemaal even een stapje terug te doen om te zorgen dat deze nieuwe mensen rustig kunnen wennen en zich de gewoontes van het werk eigen kunnen maken. Om gedoe te voorkomen wordt besloten om dit gewoon samen te doen als team, ongeacht ervaring en leeftijd.

Wat betekent dat nu voor jou? Heb je al een beeld? Misschien word je wel gedwongen om scholingen te volgen over zaken waar jij allang van af weet. En als je met een initiatief komt wordt je gevraagd om even te wachten omdat anders de anderen dit niet kunnen bijbenen. “Nee, we hebben nu even geen tijd voor jouw ideeën, misschien volgend jaar…” O ja, je moet ook weer uitgebreid al je werkzaamheden gaan bijhouden en veel verantwoording afleggen.

Heb je er al zin in? Lijkt me niet toch?

Misschien dat je heel even hebt gevoeld wat sommige hoogbegaafde leerlingen elke dag ervaren, jaar in, jaar uit. ‘Doe maar gewoon mee, dat kan geen kwaad,’ krijgen ze misschien te horen. Of: ‘Ik wil wel graag dat je de hele instructie meedoet, straks mis je wat belangrijks.’ Dus dan ga je maar mee in de dagelijkse sleur, dag in, dag uit, of… er verandert iets aan je gedrag, bewust of onbewust, om maar iets te veranderen aan deze situatie.

Autonomie, verbinding, gevoel van competentie. Het zijn de meest wezenlijke behoeftes als het gaat om school en werk volgens de zelfdeterminatietheorie (SDT). Ik weet niet hoe het met jou zit, maar deze drie behoeftes zijn voor mij persoonlijk elk jaar een checklist om zeker te weten of ik nog genoeg voldoening heb in mijn werk. En dat geldt uiteraard ook voor kinderen!

Een kind dat jarenlang meehobbelt met de rest van de klas, omdat er te weinig kennis of tijd is, dat is gevaarlijker dan het lijkt. Je ziet de schade niet. Je ziet niet hoe een kind wegzakt in verveling. Of een fixed mindset ontwikkelt. Of steeds bozer wordt, of verdrietiger. Of in de weerstand gaat.

Totdat je dit wel ziet. En dan ben je best laat, want dan zijn er soms al patronen ontwikkeld die moeilijk te doorbreken zijn. Dus: wees als school al alert als een kind als 4-jarige de school binnenkomt. En zorg voor een gedegen HB-beleidsplan. Zodat het kind ook autonomie mag ervaren, zich competent voelt en verbinding ervaart!

5 gedachten over “De onzichtbare schade van verveling”

      1. Zeer zeker en daarom ook is het een goed artikel. Onze oudste zoon is hoogbegaafd. Hij vertelde regelmatig dat hij op school soms om zich heen keek, antwoorden direct voorhanden had, dat dan niet zei om daarna aan zich zelf te gaan twijfelen ‘het is vast moeilijker dan ik denk’. In groep 8 escaleerde dat. Hij kwam regelmatig huilend thuis, waarbij hij het gevoel had het nooit maar dan ook nooit goed te doen. Als voorbeeld: Hij heeft op school rekenen. Hij ziet direct het antwoord maar had vaak geen idee hoe hij daar aan kwam. Overigens was het antwoord altijd juist. Of en dat kwam ook voor, hij wist het antwoord, kon ook zijn strategie uitleggen en dat zei de meester: “Ja maar jongen, zo heb ik jou dit niet geleerd.” In groep 4 werd hij onderzocht bij het centrum begaagdheidsonderzoek in Nijmegen. De uitkomst van een dag onderzoek was, even kort door de bocht, verbaal en performaal een IQ van 150+. In groep uiteindelijk kreeg hij een VMBO/Kader advies wat daarna ook nog eens bevestigd werd door de Cito score. Hier had dus iemand jarenlang doorgehobbeld zonder dat iemand, ook wij niet, het door hadden. In het 10 minuten gesprek met de leraar van groep 8 heb ik het rekenvoorbeeld naar voren gebracht. Ik kreeg toen een verhaal over hoe hij de klas rekenen leerde. Ik heb toen gezegd dat ik slechts 1 kind bij hem in de klas had en dat 10 minuten in het geval het over de gehele klas diende te gaan te kort was. Scholen, leerkrachten en ik weet dit vraagt veel, moeten echt maatwerk leveren, weten wie je in de klas hebt. Elke kind, elk mens is anders. In de groep loopt iedereen het risico onder te sneeuwen.

        Overigens verliep het verhaal de middelbare school vrij gelijk door. In de 2e van uiteindelijk de VMBO-T is hij andermaal een hele dag in Nijmegen geweest om te onderzoeken of en waar hij achterstanden had opgelopen. Het bleek dat hij nergens achterstanden had opgelopen. De IQ scores waren zelfs hoger dan die uit het eerdere onderzoek. Pas toen een aardrijkskundeleraar op de middelbare school zei tegen zijn collega’s dat ze onze zoon die middelbare schooltijd door zouden moeten slepen omdat hij werkelijk zijn tijd daar zat te verdoen en dat hij zou, de man zei, exploderen, als hij van school af was, ging het beter. Deze man wist niet half hoe zeer hij gelijk had. Hij is afgestudeerd als game desinger, woont al jaren in het buitenland en heeft inmiddels 6 Bafta nominaties ontvangen en er ook nog 4 met zijn team binnen gehaald. Het kwam goed maar ik wens ieder kind een fijne schooltijd waarin je je niet ontzeker behoeft te voelen.

        Like

Geef een reactie op degroeitoren Reactie annuleren